Babyweetjes

Waarom aanraking essentieel is voor baby's

Nog niet zo lang geleden dacht men nog dat een baby verwend werd als je hem oppakte omdat hij huilde. Maar dat troosten is juist goed en kinderen aanraken is om nog veel meer redenen belangrijk. Zo heeft huid-op-huidcontact in de eerste dagen na de geboorte een blijvend effect op de intellectuele capaciteiten en ontwikkelen kinderen die veel gedragen worden zich motorisch beter.

Contact is een basisbehoefte van ons allemaal, net als eten, drinken en slapen, zo blijkt uit steeds meer wetenschappelijk onderzoek waarover psychologiemagazine.nl bericht. Een baby die huilt maakt de stresshormonen adrenaline en cortisol aan. Om te kalmeren heeft hij oxytocine, het liefdes- en hechtingshormoon, nodig en dat komt vrij bij aanraking. Krijgt een baby dat troostende contact niet, dan zou het cortisolniveau weleens hoog kunnen blijven, zoals blijkt uit onderzoek onder dierenjongen die vaak van hun moeder gescheiden werden.

Niet iedere ouder gaat dat aanraken en troosten even natuurlijk af. Bijvoorbeeld door eigen ervaring als kind, kan een brein minder oxytocine-receptoren aanmaken. Gevolg is dat aanrakingen minder snel dat kalmerende effect hebben.

Huid-op-huidcontact

Kinderen aanraken is om nog veel meer redenen belangrijk. Als een ouder liefdevol reageert op zijn huilen, wordt bij een baby het parasympathische zenuwstelsel geactiveerd – dat is het onderdeel van het zenuwstelsel dat zorgt voor rust en emotionele balans. Ook zet het een gen aan het werk dat de stressbestendigheid van het kind verhoogt. Dat is te danken aan BDNF, een eiwit dat vrijkomt. Bij huid-op-huidcontact komt er extra BDNF vrij. Uit onderzoek blijkt dat bij te vroeg geboren, veel te lichte baby’s de sterfte met 36 procent verminderde als de moeders de gewoonte hadden om hen op de blote borst te laten liggen, het zogenaamde kangoeroeën. Deze baby’s waren gezonder, konden hun temperatuur beter regelen, ademden rustiger en de groei van hun hersenen verliep beter. Als het bij te vroeg geboren baby’s met een laag geboortegewicht zo werkt, dan werkt het bij alle baby’s.

Huid-op-huidcontact in de dagen na de geboorte heeft een blijvend effect, ook op de intellectuele capaciteiten. Bovendien draagt het bij aan de rijping van de prefrontale cortex, het deel van het brein dat een grote rol speelt bij functies als geheugen, leervermogen, taal, concentratie en ruimtelijk inzicht en dat daarnaast ook nog ons gedrag reguleert.

Betere balans

Kinderen die veel door hun ouders gedragen worden, ontwikkelen zich bovendien motorisch beter. Dat zit zo: lopen vereist evenwichtsgevoel. Als ouders bij hun dagelijkse activiteiten hun baby tegen hun lichaam dragen, activeren ze zo zijn binnenoor met daarin het evenwichtsorgaan veel meer dan wanneer hij in zijn wiegje ligt. In een draagzak profiteert een kind dus van aanraking én beweging.

Goed voor ouders

Ook op ouders heeft aanraking trouwens een meetbaar effect. Het gespannen, onrustige gevoel dat volwassenen krijgen bij een huilende baby, wordt net zo goed veroorzaakt door cortisol. Ze worden pas weer rustig als ze het kind oppakken en tegen zich aanhouden: de oxytocine die dan vrijkomt vermindert de onrust.

Bron: psychologiemagazine.nl

 


www.memam.nl 

Online ervaringscentrum voor psychische klachten rondom zwangerschap.


Huilende baby activeert alleen vrouwenbrein

‘Mamagedrag’ is ingebouwd. Een huilende baby maakt bij moeders over de hele wereld dezelfde reactie los. Het mannenbrein slaat niet direct aan op een huilende baby.

Dat blijkt uit Amerikaans onderzoek waar eoswetenschap.eu over bericht. De wetenschappers analyseerden het gedrag en de hersenactiviteit van moeders uit elf verschillende landen: Argentinië, België, Brazilië, Kameroen, Frankrijk, Italië, Japan, Kenia, Zuid-Korea en de Verenigde Staten. Ze maakten opnames van hoe de moeders thuis omgingen met hun baby en bekeken die achteraf.

Vrouwenbrein

De vraag was: hoe reageert een moeder op een huilende baby? De opties: Met affectie, afleiding, oppakken en vasthouden, praten of eten geven. Ongeacht van waar de moeder kwam, meestal pakte ze haar huilende baby op of ze sprak ertegen. Toen het team hersenscans van de moeders bekeek, zagen ze dat bij nieuwe en ervaren moeders dezelfde hersengebieden actief worden als hun baby huilt.

Het gaat over de supplementaire motorische schors (die gelinkt is aan de intentie om te bewegen en te praten), de onderste voorhoofdswinding (betrokken bij de spraak) en de bovenste slaapwinding (actief in het verwerken van geluiden). De bevindingen duiden erop dat de reactie van een moeder op haar huilende baby ingebouwd en universeel is.

Mannenbrein

Hetzelfde team vergeleek in een eerder onderzoek de reactie van vrouwen met die van mannen. Tijdens het experiment lieten ze de proefpersonen ruis horen, waar af en toe een huilende baby tussen klonk. De hersenscans toonden dat de vrouwen meteen aandachtig waren als de baby huilde, terwijl de hersenen van de mannen in rust bleven.

Bron: VROEG kennisplatform jonge kind