Marian komt als haar dochtertje Kim 3 maanden is. Ze is depressief en krijgt medicijnen en behandeling hiervoor. Ze zorgt heel goed voor Kim, maar doet alles met haar verstand. Ze voelt niets voor deze baby, waar ze zo naar uit gekeken heeft.
Ze snapt het zelf niet en niemand in haar omgeving snapt het. Ze voelt zich ondankbaar en zó schuldig dat ze niets voelt. Ze is heel bang dat Kim er iets van merkt of er iets van over zal houden.
Bij een eerste bezoek worden er video opnames gemaakt van Marian met Kim en later met haar teruggekeken. Ze ziet de momenten dat Kim naar haar kijkt, haar volgt met haar ogen, naar haar lacht, en de momenten dat zij met Kim praat en prettig aanraakt. Ze ziet de momenten van hun contact. Ze ziet dat ze, als vanzelf, zoveel dingen toch goed doet. Ze dacht steeds dat Kim haar niet aan wilde kijken, maar nu ziet ze dat het soms toch wel gebeurt.
Ook al blijft ze zich somber en ongelukkig voelen, toch hóórt ze en ziet ze, dat ze er alles aan doet om goed te zorgen voor Kim. Ze hoort van de mensen van Baby Extra dat als het moedergevoel er nu nog niet is, dat het later óok nog kan komen. Ze komt een keer praten met andere ouders, op een baby massage middag en voelt dat dit haar ook goed doet, al kost het haar veel energie.
Als Kim 8 maanden is gaan ze als gezin op vakantie. En daar op het strand, voelt ze HET, als ze naar Kim kijkt. Als het ware dat ze opengaat, ze voelt het liefdesgevoel stromen voor Kim, voor haar dochtertje. Opeens heeft ze het gevoel echt contact met Kim te hebben.
Ze is er echter nog niet. Ze is nog regelmatig depressief en voelt zich nog vaak zo schuldig over al die maanden dat ze het moedergevoel niet heeft gehad. Maar ze maakt contact met haar baby en weet wat het is verliefd te zijn op je kind, dat geeft toch een extra dimensie en extra kracht om door te gaan.